صد فلک باید ترا زد تا جهان گردد منیر

گر کم از تو گاه شوخی صدر می دارد چه شد

دیو نه گاه سلیمان داشت یک چندی سریر

نه سها چون شمس بر چرخست لیکن گاه نور

نیک ماند سیر در ظاهر به سوسن لیک باز

چون ببویی دور باشد پایه سوسن ز سیر

ای بزرگ اصلی که هرگز کرد نتواند تمام