گر چه من بنده ندارم خدمتی از فضل خویش

تاجری گردد زبانم در مدیحت چون جریر

طوقم اندر گردن آور از سخا چون فاخته

تا چو قمری می زنم بر شاخ او صافت صفیر

تو خداوندی بجا آر از کرم این در پذیر

پادشاه دانشی باشد وزیرت جود از آنک

پیکر بی روح باشد پادشاه بی وزیر