پادشاه دانشی باشد وزیرت جود از آنک

تا چو قمری می زنم بر شاخ او صافت صفیر

گر چه من بنده ندارم خدمتی از فضل خویش

تو خداوندی بجا آر از کرم این در پذیر

پیکر بی روح باشد پادشاه بی وزیر

تا چو خورشید سپر کردار در برج کمان

در رود آخر بود مرتازیان را ماه تیر