کاندرین ملک چو طاووس بکارست مگس

گر چه با طاعتی از حضرت او «لا تامن»

ور چه با معصیتی از در او «لا تیاس»

ور چه خوبی به سوی زشت به خواری منگر

ساکن و صلب و امین باش که تا در ره دین

زیرکان با تو نیارند زد از بیم نفس

کز گران سنگی دُرنامنه سپهر آمد کوه