زیرکان با تو نیارند زد از بیم نفس

ور چه خوبی به سوی زشت به خواری منگر

کاندرین ملک چو طاووس بکارست مگس

ساکن و صلب و امین باش که تا در ره دین

کز گران سنگی دُرنامنه سپهر آمد کوه

وز سبکساری بازیچه باد آمد خس

تو فرشته شوی ار جهد کنی از پی آنک