تو فرشته شوی ار جهد کنی از پی آنک

زیرکان با تو نیارند زد از بیم نفس

کز گران سنگی دُرنامنه سپهر آمد کوه

وز سبکساری بازیچه باد آمد خس

برگ توتست که گشتست به تدریج اطلس

همره جان و خرد باش سوی عالم قدس

نه ستوری که ترا عالم حسست جرس