تو با مهربانی نهی پای پیش

بیارم سواران مردم کشان

که از مهربانی که بر لشکرم

نخواهم که بیداد کین گسترم

که دانی نهان دل و رای خویش

بیازارد از من جهاندار شاه

گر از یکدگر بگسلانم سپاه