چو ابر پرده خورشید سایه بالاش

نگار خانه چین است و ناف آهوی چین

درون چین دو زلف و برون چین قباش

بسی نماند مر آن سرو و ماه را که شود

عجب مدار گر از خویش بوسه برباید

که آینه ست جهان پیش چشم او ز ضیاش

پدید گشته دو جرم سهیل و سی پروین