عجب مدار گر از خویش بوسه برباید

درون چین دو زلف و برون چین قباش

بسی نماند مر آن سرو و ماه را که شود

چو ابر پرده خورشید سایه بالاش

که آینه ست جهان پیش چشم او ز ضیاش

پدید گشته دو جرم سهیل و سی پروین

میان دایره ماه وزیر جرم سهاش