میان دایره ماه وزیر جرم سهاش

عجب مدار گر از خویش بوسه برباید

که آینه ست جهان پیش چشم او ز ضیاش

پدید گشته دو جرم سهیل و سی پروین

برنگ چون گل سوریست لیک نشناسم

چو من برابر او باشم از گل رعناش

ز روی عقل که یارد چخید بر صفتش