چو آفتاب جهانتاب گشت طلعت دوست

هزار جان و جگر سوخت زلف دود آساش

کسی که بسته او شد زمانه داغی کرد

میان جانش ز «لن تفلحوا اذا ابداش»

که نیست جز دل آزادگان نشان هواش

بلای دوستی او مرا شرابی داد

که جز اجل نبود مستی از شراب بلاش