که جز اجل نبود مستی از شراب بلاش

چو آفتاب جهانتاب گشت طلعت دوست

که نیست جز دل آزادگان نشان هواش

بلای دوستی او مرا شرابی داد

ز کاروان طبیعت نیافت یک شب و روز

سواد دیده من سود خوابی از سوداش

بپرسدم ز ریا گه گهی به راه ولیک