بپرسدم ز ریا گه گهی به راه ولیک

که جز اجل نبود مستی از شراب بلاش

ز کاروان طبیعت نیافت یک شب و روز

سواد دیده من سود خوابی از سوداش

هزار صدق فدای یک دروغ و ریاش

دل شکسته تاریک ازو بدان جویم

که می نسب کند از زلفک سیاه دوتاش