هزار صدق فدای یک دروغ و ریاش

ز کاروان طبیعت نیافت یک شب و روز

سواد دیده من سود خوابی از سوداش

بپرسدم ز ریا گه گهی به راه ولیک

دل شکسته تاریک ازو بدان جویم

که می نسب کند از زلفک سیاه دوتاش

وگرنه دل چه دریغست از کسی که بود