عقیم گشت چهار امهات و هفت آباش

به عشق او چو سنایی پناه خویش نیافت

بدیده خرد و روح در نیافت سناش

زمانه را ز پی زادن چنو فرزند

رضا و خشمش اگر نیستی مفید و مضر

دو برنداشتی ایمان همی ز خوف و رجاش

ز بهر حشمت او را شدست در شب و روز