که بیش آید چون بیشتر کنند اداش

چه بی نظیر کسست او که وهم من صدبار

به عرش و فرش دوید و ندید کس همتاش

ثنای او را حد کمال پیدا نیست

حیات را چه گوارنده تر ز آب ولیک

کسی که بیشترش خورد بکشد استسقاش

ز روح نامیه ما ناکه نسبتی دارد