به عرش و فرش دوید و ندید کس همتاش

زبانش خشک شود چون زبان قفل به کام

کسی که ناطقه او نشد کلید ثناش

چه بی نظیر کسست او که وهم من صدبار

ثنای او را حد کمال پیدا نیست

که بیش آید چون بیشتر کنند اداش

حیات را چه گوارنده تر ز آب ولیک