در میان تیرگی از روشنایی چاره نیست

یا چو ماهی گر زبانت نیست بی جوشن مباش

ریسمان وار ار نخواهی پای چون سرسر چو پای

ده زبان چون سوسن و یک چشم چون سوزن مباش

در جهان تیره ای بی باده روشن مباش

یوسفت محتاج شلواریست ای یعقوب چشم

با ضریری خو کن و در بند پیراهن مباش