از پس آن نبود عشق بتی پرده درش

ذات عشق ازلی را چون می آمد گهرش

چون شود پیر تو آن روز جوان تر شمرش

هر که را پیرهن عافیتی دوخت به چشم

خاصه اندوه چنین بت که همی از سر لطف

جامه عافیتی صید کند زیب و فرش

صد هزاران رگ جان غمزه خونیش گشاد