پشت منمای و زان ژاژ مکن دل را تنگ

تو چو خورشیدی و آن زرد ترا هست سزا

بر کتف پرور کز بچه ندارد کس ننگ

گر حسودی سخنی گوید ازین روی فراخ

که ببینی پس از این از قبل خدمت تو

پشت اعدای تو چون پشت حمایل شده گنگ

آهنین گوهر شد روی من از آتش دل