می مکش بسان تهمتن اندر عجم در جام جم

بیرون خرام و برنشین بر شهپر روح الامین

آخر گزافست این چنین تو محتشم او محتشم

تا کی ز کاس ذوالیزن گاهی عسل گاهی لبن

می کش که غمها می کشد اندوه مردان وی کشد

در راه رستم کی کشد جز رخش رخت روستم

بستان الاهی جام را بردار از آدم دام را