نمی گشاید حکمت دلم عجب حجرم

ز رازخانه عصمت نشان مجو از من

که حلقه وار من آن خانه را برون درم

به نور حکمت آب از حجر برون آرم

برای آز و برای نیاز هر روزی

بسان مرد رسن تاب باز پی سپرم

سفر نکردمی از بهر بیشی و پیشی