که حلقه وار من آن خانه را برون درم

به علم صور محض ره چه دانم و چون

ز عقل خالی همچون ز جان تهی صورم

ز رازخانه عصمت نشان مجو از من

به نور حکمت آب از حجر برون آرم

نمی گشاید حکمت دلم عجب حجرم

برای آز و برای نیاز هر روزی