که ایشان چو شیرند و من همچو گورم

از آن دوست و دشمن نیارم به خانه

که خالیست از خشک و از تر خنورم

وزان عاجزی سوی مردان نپویم

چگونه کنم با سران اسب تازی

چو دانم که از چوب بودست بورم

یکی توده وحشتم از برون خشک