این عشوه اوست خاک آدم را

در ششدره مهره ای در اندازم

بر فرش فنا به قعده ننشینم

در باغ بقا چو سرو بگرازم

با صحبت جان و دل بدل سازم

این گنج که تو ختم من از هستی

در بوته نیستیش بگدازم