سیصد و شصت نظر سوی دلت می کند آنم

هر چه در فهم تو گنجد همه مخلوق بود آن

به حقیقت تو بدان بنده که من خالق آنم

هر شب و روز به لطف و کرم وجود و جلالم

گر از آن خسته دلت یک نظر فیض بگیرم

زود باشد که شوی کشته تیغ خذلانم

شیم از روی حقیقت نه از شیء مجازی