گرد صحرای قدم پوییم چون تر دامنان

همچو زلف ماهرویان توبه ها را بشکنیم

همچو عیاران همی ریزیم اندر جام جان

بهر جان چون آسیا تا چند گرد تن تنیم

زین هوس خانه هوا تا کی نه ما اهریمنیم

دیده جانهای ما هرگز نبیند مامنی

تا چو یک چشمان دلی پر دعوی ما و منیم