تا چو یک چشمان دلی پر دعوی ما و منیم

گرد صحرای قدم پوییم چون تر دامنان

زین هوس خانه هوا تا کی نه ما اهریمنیم

دیده جانهای ما هرگز نبیند مامنی

مجرم و محروممان دارند تا ما غمروار

بسته این طارم پیروزه بی روزنیم

گردنی بیرون کنیم از سر و گرنه تا ابد