گر چه همی ز قهر سما بر سمک زنیم

ای ما ز لعل پر نمکت چون نمک در آب

هرگز بود که زیور ما بر محک زنیم

زین جوهر و عرض غرض ما همین یکیست

ما را طعام خوان خدا آرزو شدست

یک دم به پای تا دو سخن بر نمک زنیم