ما را طعام خوان خدا آرزو شدست

هرگز بود که زیور ما بر محک زنیم

زین جوهر و عرض غرض ما همین یکیست

گر چه همی ز قهر سما بر سمک زنیم

یک دم به پای تا دو سخن بر نمک زنیم