مهر جوزا را همی سازد از آن معراج خویش

ز آتش خشم تو بر وی شاخ گردد باب زن

در عرین گر شیر بیند آهو از انصاف تو

نرم نرم از بیم آهو شیر بگذارد عرن

تا شود فرقش مگر با نعل اسب مقترن

مرده بدخواه اگر بیند گشاده طبع تو

از شتاب خنده تو خرقه گرداند کفن