تا شود فرقش مگر با نعل اسب مقترن

در عرین گر شیر بیند آهو از انصاف تو

نرم نرم از بیم آهو شیر بگذارد عرن

مهر جوزا را همی سازد از آن معراج خویش

مرده بدخواه اگر بیند گشاده طبع تو

از شتاب خنده تو خرقه گرداند کفن

تا زیادت کرد تشریف تو سلطان جهان