جادوی استاد را پیش دو بادام تو

وی ز لبت برده آب رنگ عقیق یمن

از لب تو شرم داشت مایه مل در قدح

وز رخ تو بوی برد دایه گل در چمن

بسته شود پسته وار تیغ زبان در دهن

گردون هم عاشقست بر تو که هر صبحدم

در هوس روی تو پاره کند پیرهن