بسته شود پسته وار تیغ زبان در دهن

از لب تو شرم داشت مایه مل در قدح

وز رخ تو بوی برد دایه گل در چمن

جادوی استاد را پیش دو بادام تو

گردون هم عاشقست بر تو که هر صبحدم

در هوس روی تو پاره کند پیرهن

چون به دهانت رسید هیچ نبیند خرد