گردون هم عاشقست بر تو که هر صبحدم

وز رخ تو بوی برد دایه گل در چمن

جادوی استاد را پیش دو بادام تو

بسته شود پسته وار تیغ زبان در دهن

در هوس روی تو پاره کند پیرهن

چون به دهانت رسید هیچ نبیند خرد

چون به میانت رسید بیش نماند سخن