ار چه نیارد برون همچو سنایی دگر

مردمک چشم من بر گل و بر یاسمن

ای ز لطف لعل تو چشمه حیوان جان

وی به شرف کوی تو روضه رضوان تن

گردش این هفت مرد جنبش این چار زن

تا نشود چشم زخم خیز بگردان یکی

جان چو ما صدهزار گرد سر خویشتن