هر کرا دایه شود گردون زمین گهواره گیر

تا تو اندر پیش ایشانی چو سیف ذوالیزن

این جهان چاهیست هر کس بر حد و مقدار خویش

ساخته ست از مکر و از تلبیس مرچه را رسن

روز و شب بستان محنت گشته پستان لبن

هر که داند کو همی با پروریده خود چه کرد

زو عجب باشد که گردد بر جمالش مفتتن