روز و شب بستان محنت گشته پستان لبن

این جهان چاهیست هر کس بر حد و مقدار خویش

ساخته ست از مکر و از تلبیس مرچه را رسن

هر کرا دایه شود گردون زمین گهواره گیر

هر که داند کو همی با پروریده خود چه کرد

زو عجب باشد که گردد بر جمالش مفتتن

حبذا مرغی که او را سازی از انگشت بال