حبذا مرغی که او را سازی از انگشت بال

روز و شب بستان محنت گشته پستان لبن

هر که داند کو همی با پروریده خود چه کرد

زو عجب باشد که گردد بر جمالش مفتتن

تا بر انگشتان رود از دار دنیا محتزن

بر زمین سیم اشک ناب را صورت کند

ذات آن صورت ز چین آرد به ماچین یاختن