دانی آن گه کاین ترفع بود باد بادخن

باش تا اعضای خود بر خود گوا یابی به حق

باش تا در کف نهندت نامه سر و علن

دانی آن گه کاین رعونت بود خواب بی هشان

هست اجل چون چنبر و ما چون رسن سر تافته

گر چه باشد بس دراز آید سوی چنبر رسن

تا ترا در دل چو قارون گنجها باشد ز آز