هست اجل چون چنبر و ما چون رسن سر تافته

باش تا در کف نهندت نامه سر و علن

دانی آن گه کاین رعونت بود خواب بی هشان

دانی آن گه کاین ترفع بود باد بادخن

گر چه باشد بس دراز آید سوی چنبر رسن

تا ترا در دل چو قارون گنجها باشد ز آز

چند گویی از اویس و چند پویی در قرن