بیش از آنست که بردم به تو ظن

از بسی شکر که گفتی ز تو او

عاشق خاک درت بودم من

لیکن از دیده بنامیزد باز

من چو جانی ام نزدیک پدر

جان او باز مرا همچو بدن

پدرم تا که رضای تو خرد