چه خیزد گوی تنهایی زدن در پیش نامردان

بنه چوگان ز دست ای دل که گمشد گوی در میدان

چو گویی در خم چوگان فگن خود را به حکم او

که چوگانی ست از تقدیر و میدانیست از ایمان

بدین چوگان مدارا کن وز آن میدان مکافا بین