چو این کردی و آن دیدی شوی چون گوی سرگردان

چو گویی در خم چوگان فگن خود را به حکم او

که چوگانی ست از تقدیر و میدانیست از ایمان

بدین چوگان مدارا کن وز آن میدان مکافا بین

ز خود تا گم نگردی باز هرگز نیست این ممکن

که بینی از ره حکمت جمال حضرت سلطان

نه سید بود کز هستی شبی گمشد درین منزل