اینت اقبال که دارند پس امروز غران

مر پسر را به تو امید کجا ماند پس

همه چون فعل تو این باشد بر بی پدران

چون به زن کردنی این رنج همی باید دید

ما غلام کف دستیم بس اکنون که ز عجز

مانده اند از پس یک ماده برینگونه بران

نه تویی یوسف یعقوب مکن قصه دراز