مر پسر را به تو امید کجا ماند پس

آن بدیدم که نبینند همه بی خبران

این ز تو در خورد ای مادر زندانی زای

ما به زندان و تو از دور به ما در نگران

همه چون فعل تو این باشد بر بی پدران

چون به زن کردنی این رنج همی باید دید

اینت اقبال که دارند پس امروز غران