این ز تو در خورد ای مادر زندانی زای

سالی از نو شود از جلمه زیر و زبران

خواستم از پی راحت زنی آخر از تو

آن بدیدم که نبینند همه بی خبران

ما به زندان و تو از دور به ما در نگران

مر پسر را به تو امید کجا ماند پس

همه چون فعل تو این باشد بر بی پدران