آن بدیدم که نبینند همه بی خبران

هر که یکشب ز بر زن بود از روی مراد

سالی از نو شود از جلمه زیر و زبران

خواستم از پی راحت زنی آخر از تو

این ز تو در خورد ای مادر زندانی زای

ما به زندان و تو از دور به ما در نگران

مر پسر را به تو امید کجا ماند پس