ما به زندان و تو از دور به ما در نگران

خواستم از پی راحت زنی آخر از تو

آن بدیدم که نبینند همه بی خبران

این ز تو در خورد ای مادر زندانی زای

مر پسر را به تو امید کجا ماند پس

همه چون فعل تو این باشد بر بی پدران

چون به زن کردنی این رنج همی باید دید