چشم روشن بین ما گر چون فلک بیند ترا

تا سر تو پای شد پای تو سر چون ریسمان

گر نهان داری سر خود را به تن در چون کشف

خویشتن را چون کشف باری سپر کن ز استخوان

چشم را چون خارپشت از تن برون آور سنان

ور چو ماهی جوشن عصمت فروپوشیده ای

ز آتش فتنه چو ماهی شو به آب اندر نهان